| Poleć znajomemu
Postacie

Nikołaj Władymirowicz Ruzskij




Nikołaj Władymirowicz Ruzskij (6 marzec 1854 – 18 października 1918) generał piechoty, generał adiutant. Wykształcenie zdobył w I Petersburskim wojskowym gimnazjum i w II Konstantynowskiej Szkole Wyższej. Awansowany na stopień oficerski w 1870 i oddelegowany do Lejbgwardyjskiego Pułku Grenadierskiego. Dowodził rotą (lipiec – październik 1877 i marzec – lipiec 1878 . Uczestnik wojny rosyjsko – tureckiej w latach 1877 – 78 gdzie został ranny. W 1881 roku ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego jako prymus. Od 5 grudnia 1881 pełnił funkcję pomocnika starszego adiutanta Sztabu Kazańskiego Wojennego Okręgu. Od 11 marca 1882 roku do 26 listopada 1887 starszy adiutant sztabu Kijewskiego Okręgu Wojskowego. W maju – październiku 1881 roku dowodził batalionem 131 Tiraspolskiego pułku. Od 26 listopada 1887 roku naczelnik Sztabu 11 kawaleryjskiej, a od 19 marca 1891 roku 32 dywizji piechoty. Od 23 lipca 1896 roku dowodził 151 Piatigorskim pułkiem, zaś od 13 grudnia 1896 roku generał – kwatermistrz sztabu Kijewskiego Okręgu Wojskowego. Od 10 kwietnia 1904 roku naczelnik sztabu Wileńskiego Okręgu Wojskowego. W czasie rosyjsko – japońskiej wojny 1904 – 05, gdy odtwarzano niektóre armie po Szangchajskiej Bitwie, Ruzskij od 28 września 1904 roku awansowany został na naczelnika polowego sztabu 2. Mandżurskiej Armii. Po powrocie do Rosji, Ruzskij od 6 października 1909 roku dowodził XXI Korpusem. Od 31 stycznia 1909 roku ze względów zdrowotnych został odwołany z dowództwa i wyznaczony członkiem Rady Wojennej. Od 29 marca 1909 awansowany na stopień generalski. Brał udział w przygotowywaniu aktów prawnych i ustaw. Był autorem Ustawy Polowej z 1912 roku. Od 7 lutego 1912 roku ponownie powołany do służby czynnej ( bez odwoływania z członkostwa w Radzie Wojennej ). Służbę pełnił jako zastępca dowódcy Kijewskiego Okręgu Wojskowego. W chwili wybuchu wojny Ruzskij od 19 lipca 1914 roku obejmuje funkcję dowódcy 3. Frontu Armii Południowo – Zachodniego. W czasie Galicyjskiej Bitwy 3. Armia atakowała w kierunku na Lwów na froncie Kulikow – Mikołajew. 6 sierpnia Armia przekroczyła granicę i skracając front ze 120 do 75 kilometrów wykonała czołowe uderzenie na wojska austro – węgierskie. Nie uwzględniając otrzymanych wiadomości o klęskach wojsk rosyjskich atakujących w kierunku Tomaszowa i Lublina, Ruzskij cały czas atakował w kierunku Lwowa, którego zdobycie uważał za najważniejszy cel dla swojej Armii. 26 sierpnia na rzece Złota Lipa w pobliżu Złoczewa 3. Armia stoczyła bitwę z 3. Armią austro – wegierską w wyniku której, dzień później, zmusił ją na całym froncie do odwrotu. 29 sierpnia ponownie pokonał tą samą Armię, która przystąpiła do kontrataku i dzień później rosyjskie jednostki przerwały front. Jednakże Ruzskij nie wykorzystał nadarzającej się okazji i nie zniszczył całkowicie wojsk przeciwnika. Niemniej jednak na skutek tychże zwycięstw 3 września udało mu się zająć Lwów. Po jego zajęciu, w rejonie Rawy Ruskiej, 6 września, 3. Armia Ruzskiego swoimi głównymi siłami napotyka 4 Armię austro – węgierską. W wyniku walk 8 września, na skutek odwrotu jednego z korpusów, 3 Armia znalazła się w ciężkim położeniu. Tylko dzięki temu, iż wojska przeciwnika nie uzyskały potrzebnych uzupełnień, 11 września przerwały walkę.
Zdobycie Lwowa spowodowało wzrost popularności Ruzskiego, który 23 sierpnia został jako pierwszy udekorowany orderem św. Jerzego 4 i 3 stopnia.
3 września 1914 roku awansowany został na Głównodowodzącego Północno – Zachodniego Frontu. Po objęciu tego stanowiska uważał, iż działalność wojsk rosyjskich w Galicji powinna mieć li tylko i wyłącznie obronny charakter, zaś główne siły powinny być skierowane przeciwko wojskom niemieckim.
Po objęciu stanowiska rozpoczął wycofywanie podległych mu jednostek za rzeki, które stanowiły, według niego, lepsze miejsca do obrony. 22 września 1914 roku awansowany został do stopnia generała – adiutanta. Na stanowisku tym zawsze działał „według swojego punktu widzenia”. W czasie Operacji Warszawsko – Dęblińskiej dążył nieudanie do stworzenia Narewskiej Grupy Uderzeniowej, której zadaniem byłoby zajęcie od strony Prus Wschodnich Warszawy. 25 października 1914 roku za zasługi w Bitwie Galicyjskiej otrzymał order św. Jerzego II stopnia. Po zakończeniu Operacji Warszawsko – Dęblińskiej już w czasie „Operacji Łódzkiej” wydał, pomimo silnych protestów dowódców 1. i 5. Armii, rozkaz do odwrotu. Jego wykonanie umożliwiło, według rosyjskich autorów, wyjście z okrążenia niemieckiemu XXV Korpusowi i 3 dywizji gwardyjskiej. Po potwierdzeniu swoich rozkazów przez Sztab Generalny o wycofaniu jednostek i pozbyciu się oponentów wycofał swoje jednostki na nowe pozycje. W styczniu 1915 roku doprowadził swoim dowodzeniem do klęski rosyjskich rezerw pod Łomżą i Wolą Szadkowską. W lutym – marcu wojska Frontu prowadziły ciężkie boje w rejonie Grodna i Przasnysza. I znów dowodzenie Ruzskiego doprowadziło do klęski wojsk rosyjskich, porównywalnej do tej, jaką poniosły na Jeziorach Mazurskich w 1914 roku. Co prawda w Drugiej Operacji Przasnyskiej Rosjanom udało się powstrzymać Niemców, to jednakże straty jakie ponieśli były trzykrotnie wyższe niż niemieckie.
13 marca 1915 roku Ruzski został odwołany z dowodzenia Frontem i 17 marca wyznaczony członkiem Rady Państwa, a 20 członkiem Rady Wojennej. Na tym stanowisku pozostał do 30 czerwca, kiedy to otrzymał dowodzenie 6. Armią Samodzielnej. Od 18 sierpnia w momencie podziału Frontu Północno – Zachodniego objął stanowisko głównodowodzącego Frontu Północnego, który bronił dostępu do Piotrogrodu. Na stanowisku tym pozostał do 6 grudnia. Od tego dnia praktycznie pozostawał w odstawce, która trwała do 1 sierpnia 1916 roku, kiedy to ponownie powrócił na stanowisko Głównodowodzącego Północnym Frontem, który przez cały 1916 rok nie podejmował żadnych większych działań operacyjnych. W czasie przygotowywania planów na 1917 rok, wystąpił z propozycją wykonania uderzenia na styku Północnego i Zachodniego Frontu w rejonie Wilna. Jednakże na skutek oporu części wyższej kadry dowódczej plan ten zaniechano.
Kiedy rozpoczął się rozpad wojsk rosyjskich, 25 kwietnia 1917 roku zdał dowodzenie i wyjechał „na leczenie” do Kisałowodska. We wrześniu 1918 roku, po zdobyciu miasta przez Kaukaską Armię Czerwoną, wraz z innymi generałami dostał się do niewoli. Został rozstrzelany w Piatogorsku. Przed śmiercią sam sobie wykopał grób.

Opracowano na podstawie książki A.A. Zalljesskij, Pierwaja Mirowaja Wojna, Moskwa 2000

Lista postaci


- Władysław Pieńkowski
- Paweł Georg Karłowicz von Rennenkampf
- Nikołaj Władymirowicz Ruzskij
- Fritz Haber